Onze Playlist

×××
Info over de nummers

 
Leuk dat je meer wilt weten over de nummers die wij spelen. Onderstaand een overzicht van alle nummers, voorzien van diverse achtergrond informatie, zoals het jaartal waarin het nummer oorspronkelijk uitkwam, door welke artiest, hier en daar iets over het arrangement … gewoon enkele wetenswaardigheden over onze playlist.

Hierbij twee opmerkingen.

  1. Bijna alle versies die wij spelen, wijken af van de oorspronkelijke versies. Zoals ook op onze hoofdpagina staat: alle nummers krijgen een “Jazzy Treat”.
  2. Ons repertoire is voortdurend aan verandering onderhevig. Vaak aanvullingen, soms valt er een nummer af. Onderstaand overzicht wordt regelmatig bijgewerkt, maar het blijft een momentopname.

All Blues (1959), Miles Davis Wij brengen deze klassieker van Miles Davis in een gezongen versie. Het is een nummer van zijn album “Kind of Blue”, het best verkochte jazz album aller tijden. Het is echter relatief onbekend gebleven dat het nummer in 1963 van tekst is voorzien. De tekst staat op naam van singer songwriter Oscar Brown Jr.
Billies Blues (1936), Billie Holiday De meest jazzy blues die je je kunt voorstellen. Wat maakte ze toch mooie nummers. Dit nummer is ook wel bekend met als titel “I love my man” en is grotendeels geïmproviseerd ontstaan omdat trompettist Bunny Berigan bij de opnames zo graag een blues wilde spelen. Dat werd dus Billie’s Blues.
Coltrane (2021), Hailey Tuck Een door deze jazz zangeres zelf geschreven nummer. Dit liedje gaat over je ondergewaardeerd voelen, zoals (volgens Hailey) ook Alice, de vrouw van saxofonist John Coltrane, zich gevoeld moet hebben. Mooie tekst, mooi nummer. Jazz die gaat over een jazz artiest.
Cry Me a River (1955), Julie London Deze prachtige ballad van componist Arthur Hamilton was eigenlijk bedoeld voor een film waarin Ella Fitzgerald zou zingen. Uiteindelijk werd het lied toch niet in de film gebruikt, waarna Julie London het heeft opgenomen. Niet onverdienstelijk ook, want haar versie werd in 2016 in de Amerikaanse “National Recording Registry” opgenomen.
Don’t Wait Too Long (2004), Madeleine Peyroux Ze begon haar carrière in de straten van Parijs, waar ze als tiener vintage jazz en blues liedjes zong. “Don’t wait too long” heeft ze samen met (ja, alweer) Jesse Harris geschreven. Over de tekst zegt ze dat haar “whole life is in this song”. Het is een nummer met een lekker ouderwetse, vintage sound.
Eleanor Rigby (1966), Beatles Eleanor Rigby is een nummer van Paul McCartney. George Martin, hun producer, heeft het viool arrangement geschreven. In de uiteindelijke opname speelden de Beatles dus zelf geen enkel instrument! Ze hebben het dan ook nooit live gespeeld. Wij wel, maar dan een beetje heel anders. Maar nog wel herkenbaar. Toch?
Hear Me Cry (2014), Jazzy Treat Een Engelse wals van eigen makelij. Met een tekst van Antoinette, muziek van Rob, en een arrangement van Gerard. Over het één na oudste onderwerp ter wereld: liefdesverdriet. Ludduvuddu, volgens de officiële Woordenlijst Nederlandse Taal. “Can you hear me, can you hear me cry ‘cause I’m lonely?”
Hold On (1976), J.J. Cale J.J. Cale wordt beschouwd als de grondlegger van de Tulsa-sound, een los genre dat een soort combi is van blues, rockabilly, country en jazz. “Hold on” is een wat jazzier nummer van één van zijn beste albums (Troubadour). Wij spelen het wat sneller, wat swingender dan het origineel. Een nummer waar we graag mee openen.
Lonesome Old Town (1930), Ben Bernie and His Orchestra Bekend van de film “Leaving Las Vegas”, waarin Nicolas Cage de waarschijnlijk beste rol uit zijn leven speelde. Hij zong ook nog een liedje in deze film, maar gelukkig niet dit liedje. Dat deed Sting. Voordat deze film uitkwam was het vooral de versie van Frank Sinatra die bekend was. Maar Sting “nailed it”. Nooit meer te evenaren, zo mooi.
Magnolia (1971), J.J. Cale Magnolia is een eenvoudig liefdesliedje. De “Whippoorwill singing” in het begin is overigens een nachtzwaluw. Wij combineren het met Gymnopédie #1 van Eric Satie. Een onverwachte en op het eerste gezicht wat merkwaardige combinatie, maar deze nummers gebruiken dezelfde akkoorden, waardoor Satie naadloos overgaat in Cale. Zó leuk!
Marvin & Miles (2006), Gare du Nord Gare du Nord werd vooral bekend met hun album Excellounge. “Excellounge” werd lounge, en dat hield West Europa een aardig poosje bezig. De lounge muziek was geboren: een hedendaagse interpretatie van traditionele delta blues. Marvin & Miles werd geschreven voor een documentaire over de laatste jaren van Marvin Gaye.
Pulling the Strings (2017), Delbert McClinton Er bestaan twee soorten mensen: degenen die alles van Delbert McClinton (1940) geweldig vinden en degenen die nog nooit van hem gehoord hebben. Deze quote van schrijfster Diana Finlay Hendricks bevat veel waarheid. Pulling the strings is een schitterende jazz ballad van zijn 26e album. Opgenomen op 76-jarige (!) leeftijd, en hij treedt nog steeds op.
Rio de Janeiro Blue (1977), Richard Torrance Toen singer songwriter Richard Torrence zijn compositie aan zijn studiomuzikanten liet horen, werd hij na een maat of acht onderbroken door de bassist, met de vraag of een andere bassline niet beter bij het nummer zou passen. Zo werd een swingende blues onverwachts een Latin jazz style groove. En beroemd gemaakt door Randy Crawford.
Round midnight (1944), Cootie Williams and His Orchestra Deze prachtige jazz standard is vooral bekend geworden door Miles Davis, al is de versie van jazz pianist Thelonious Monk (die het componeerde) opgenomen in de Grammy Hall of Fame. De tekst is later toegevoegd, door Bernie Hanighen. Het is een echte Monk ballad, met onconventionele melodieën en harmonieën.
Smile (1988), Chris Rea Smile gaat over de kracht van een glimlach om iemands dag op te fleuren. Rea schreef het voor zijn toenmalige vriendin, die hem inspireerde met haar glimlach. Het nummer was oorspronkelijk bedoeld als een B-kant, maar werd uiteindelijk de A-kant op aandringen van Rea’s platenlabel. Die hadden er dus toch wel kijk op. Wij brengen het als een soort rumba.
Summertime (1935), Abbie Mitchell Met meer dan 25.000 covers is Summertime één van de meest iconische nummers ter wereld. Het is oorspronkelijk een aria uit de opera “Porgy and Bess”. Om een authentiek geluid te creëren, integreerde George Gershwin ook elementen van jazz en blues in zijn muziek. Summertime wordt vaak gezien als een brug tussen de klassieke muziek en de jazz.
Sweet Moon (2012), Jazzy Treat Is het jazz? Is het blues? Bij sommige nummers is dat niet eenvoudig om aan te geven. Ook dit eigen nummer schuurt tegen de blues aan, maar wij vinden het toch echt wel jazz. Ook “Sweet Moon” heeft een tekst van Antoinette, muziek van Rob, en een arrangement van Gerard. Het is ons meest beroemde eigen liedje: misschien omdat het onze eerste was?
Temptation (1987), Tom Waits Niet iedereen kan de kenmerkende raspende zangstem van Tom Waits waarderen, maar Temptation wordt algemeen beschouwd als een van zijn beste songs. De song heeft een jazzy, bluesy sound met een prominente pianopartij (die geïnspireerd schijnt te zijn door de muziek van Thelonious Monk). Het is vaak gecovered, o.a. door Diana Krall.
Wake up alone (2006), Amy Winehouse Het verhaal gaat, dat Amy net een tekst had zitten schrijven op de akkoorden van een ander liedje. Opeens zei ze dat ze iets had, en begon te zingen. Producer Paul O’Duffy had zoiets van, “Wow, where does this come from?” en heeft achteraf de akkoorden toegevoegd. Een wonderbaarlijk, prachtig lied. Wij spelen het iets rustiger dan Amy.
Worrisome heart (2006), Melody Gardot Dit nummer was de debuutsingle van Melody Gardot. Ze was op 19-jarige leeftijd aangereden door een auto en leerde zichzelf tijdens haar revalidatie gitaar spelen en liedjes schrijven. “Worrisome Heart”, geschreven toen ze 20 was, was oorspronkelijk bedoeld voor een theaterstuk, maar Gardot besloot het op te nemen voor haar debuutalbum.
Scroll naar boven